Hulst.
> Voor je via Streek-GR-Reynaertland de stadswallen op loopt is het zeker de moeite om even het oude stadje te verkennen. Voor een bezoek loop je onder de Gentsepoort gewoon rechtdoor in de Gentsestraat tot op het Marktplein. De opvallende spits van de Willibrordus-basiliektoren kwam er na bombardementen onder WO II. Er werd niet voor gekozen om de kerktoren in de oorspronkelijke staat te restaureren maar wel voor eigentijdse, betonnen architectuur (1958). De lagere delen van het kerkgebouw werden in de 15de -16de eeuw verbouwd in Brabantse gotiek.
Streek-GR Reynaertland
Startpagina > Wandelen > Streek-GR Reynaertland
> Iets verder passeer je aan je rechterzijde de Vlaamsche Kreek (picknickbank).
> Een heel eind verder over de geasfalteerde Beerweg moet ik links de Louisastraat in, richting Verdronken Land van Saefthinge. Een kaarsrechte, eentonige weg door aardappel- en maïsvelden. Je bent de volgende kilometers volledig bloot gesteld aan de weerselementen. Richtpunt is de Louisahoeve. Eerste asfaltweg rechts, de Arenbergstraat. Om het Verdronken Land van Saefthinge te bezoeken (na reservatie) kan je echter op dit punt links gaan.
> De Streek-GR loopt dus niet richting Verdronken Land maar gaat rechts de Arenbergstraat in. Voorbij een varkenskwekerij tot een hoeve bij een dijk. Daar links door de dijk breken, het asfaltwegje verandert van naam, we wandelen nu over de Schelpstraat. Het wat eentonige landschap vervolgt, in de verte liggen de torens van de kerncentrale van Doel. Rechtsvoor doemt de kerk van Nieuw-Namen op. Het is wat wandelen op automatische piloot hier. Weer een heel eind verder maakt de geasfalteerde veldweg een bocht naar rechts en loopt naar Nieuw-Namen toe. Bij de eerste huizen links naar het centrum.
> Bij de kerk is café 't Rost Zand'. De cafénaam heeft te maken met de zeer oude lichte heuvel van roodachtig zand waarop Nieuw-Namen is gebouwd. Tal van straatnamen verwijzen ook naar het Reynaertverhaal. Rechts scherp rond de kerk draaien, de Hulsterlostraat in. Waar deze weg bij een bebloemd pleintje een bocht naar links maakt, staat de eerste Reynaertbank op onze route.
> De Hulsterlostraat wordt een brede asfaltweg met snelrijdend verkeer. Het gebetonneerde fietspad biedt uitwijkmogelijkheid. Een eind verder de eerste asfaltweg links nemen, de Kieldrechtse Molenstraat. We lopen recht op de Belgische grens af, gemarkeerd door de Koninkse dijk die is beplant met populieren. Deze dijk werd aangelegd door de Vlamingen (of Zuid-Nederlanders onder Spaanse bezetting), niet enkel om de grens te markeren maar ook om gevreesde onderwaterzetting van de Noord-Nederlanders (De Staatsen) te voorkomen. De grens zelf is gemarkeerd met een grenssteen, een hardstenen tussenpaal die je links in de graskant kan vinden.
> In Vlaanderen verandert de straatnaam in Hoekstraat en is de weg nog steeds geasfalteerd. T-kruispunt rechts en na 50 meter eerste weg links, de betonweg Sint-Cornelisstraat. Op de linkerzijde passeer je een prachtige kreek. Op 40 meter van de weg staat een rustbank bij het water, ideale plek om een hoofdstukje te lezen over Reynaert of om te genieten van het gevarieerde vogelleven. Wat verder rechts, eindelijk nog eens een onverharde weg op, hoewel, op zijn Belgisch want er is brikkeljon op gekapt. Veldwegen zijn vaak een ideaal excuus om overtollig bouwafval op kwijt te raken.
> Ik loop door een populierendreef die overgaat in een zandweg bij het einde van de dreef. Die draait wat verder naar links door de polders en zo kom je op een kruispunt bij de kleine kapel voor Onze-Lieve-Vrouw van de Polder. Hier rechtdoor vervolgen. Op een T-kruispunt rechts mee volgen, de Bloempotstraat in, maar bijna onmiddellijk weer rechts, voor een dijk een steenslagpad op. Een heel tijdje langs deze dijk die ook hier met populieren is beplant. Je bereikt kassei bij het kerkhof van Meerdonk en draait rond het kerkhof. Rechtdoor in een wijk door Meerdonk en dan links de Plezantstraat in tot bij de kerk van Meerdonk.
> In het centrum vind je café-taverne 'De Biechtstoel', een restaurant en rustbanken achter de kerk in een parkje waar je ook de houten beelden van Omer Gielliet kan bewonderen.
> Bij de kerk rechts, langs een bakker en broodautomaat tot bij de Sint-Korneliuskapel. Op deze plek, waar nog een werk staat van Omer Gielliet, neem je de hogere weg. Bij de laatste weg duiken we echt de polders in over de verhoogde Dijkweg. Enkele kilometers verder, op een kruispuntje, botsen we bij de Grote Geule op de witrode bewegwijzering van GR 5A, we zullen deze volgen tot De Klinge.
> Meedraaien naar rechts, over de Grote Geule met zijn vele vissersbarakken. Kort daarna rechts een betonwegje op en in de volgende bocht kiezen we het middelste pad dat over het gras bovenop de dijk loopt.
> Geflankeerd door populieren lopen we dus ook hier verhoogd door het landschap. Na een bocht dalen we tot een driesprong. Links hier en op het einde van de Sluisstraat, bij de Rode Moerhoeve, links een volgende betonweg op. 250 meter verder terug rechts over een betonweg. Die Lage Sluisstraat komt uit op een drukke weg. Even links hier langs het snelle verkeer en 50 meter verder rechts een graspad op langs de bosrand, dat tot bij de oude bedding van een spoorlijn leidt. Rechts hier.
> De bedding is verhard met een laagje fijn grind, wat het aangenaam maakt voor zowel fietsers als wandelaars. Ik word hier onderweg flink geplaagd door dazen. Bij de ingang van het Stropersbos (infopanelen, rustbank) kan je even de variantmarkering van GR Re volgen (100 meter rechts dus tot bij een tankstation met drankautomaat). De reden voor dit korte zijtripje is de Reynaertbank die op dit verkeerspleintje staat. Zie de pagina over de Reynaertbanken.
> Terug dan naar de spoorlijn. We gaan het Stropersbos in over een prettig en afwisselend wandelpad door gevarieerd bos van loofbomen en dennen. Op een T-kruispunt van bospaden splitsen GR Re en GR5A.
> Hier verlaat ik voor vandaag Streek-GR Reynaertland om terug naar Hulst te wandelen over GR 5A. Veel zanderige bospaden onderweg op GR5A. Het is ongeveer 5 à 6 km terug tot Hulst.
> Van deze etappe kan je een luswandeling maken als je nabij De Klinge aanpikt op GR 5A en de witrode tekens terug richting Hulst volgt. Je kan dan ook eventueel gebruik maken van het paalkampeerterreintje waarlangs GR 5A loopt. Alle horeca in Hulst, cafés oa in Hulst, Nieuw-Namen en Meerdonk.
> Bij zomerse temperaturen vertrok ik bij de Hulstse Gentsepoort voor 102 km Streek-GR Reynaertland. Eerst nog even rond gelopen in het mooie, oude vestingstadje.
> Een heel stuk verder neem ik de eerste asfaltweg links langs de dijkversterking De Steenen Beer.
Stadswallen Hulst.
> Met een strategische ligging in de buurt van de Schelde en Antwerpen en gelegen bij de scheiding van zuidelijke en noordelijke Nederlanden heeft Hulst meer dan zijn deel te verwerken gekregen aan oorlogen en veroveringstochten.
> Een eerste omwalling werd aangelegd midden 14de eeuw. Na de verwoesting van Hulst in 1452 door de Gentenaren, werd de omwalling steviger aangepakt. Er werd de volgende decennia een muur gebouwd en een stadspoort aangelegd. In de tweede helft van de 16de eeuw werd Hulst door wisselende vreemde legers bezet, telkens werd ook aan het verdedigingsstelsel van de stad gewerkt. Spanjaarden, Oostenrijkers, Nederlanders, Fransen: Ze veroverden om beurten de stad.
> De huidige omwalling werd gerealiseerd tussen 1590 en 1620. Tegen de stenen muren werden hogere aarden wallen opgeworpen, die aan de zwaardere oorlogswapens van die tijd, zoals kanonnen, beter weerstand konden bieden.
> De hoogte van de aarden wallen varieert van 8 tot meer dan 10 meter. De poorten werden in verschillende periodes gebouwd. De zogenaamde 'dubbele poort' (niet langs het Reynaert-traject) werd al gebouwd in 1620 maar werd na verwoesting later bedekt door de aarden wal. Ze werd weer bloot gelegd in 1957. De Bagijnenpoort (waar we Hulst verlaten tijdens de wandeltocht) werd aangelegd in 1704.
> De huidige Gentsepoort ten slotte (waar we de streek-GR startten) werd gebouwd in 1780. In 1918 stond de stad op het punt om de aarden wal af te breken, wat niet gebeurde na protesten. Het gevolg is dat je hier vandaag één van de best bewaarde stadsomwallingen van de Nederlanden kan bekijken. En nog aangenamer...dat je er ook over kan wandelen.
Liniedijk.
> Deze goed bewaarde dijk verbindt een aantal forten die door de Spanjaarden werden aangelegd om Hulst te verdedigen tegen de Nederlanders, nadat die de dijken van Saefthinge hadden doorgestoken. Ze bouwden de forten De Rape en Zandberg in 1584. Toen in 1591 de Nederlandse troepen van Prins Maurits toch Hulst veroverden legden deze een liniedijk en -weg aan om de forten te verbinden om zo troepenverplaatsingen vlot te laten verlopen. Ze bouwden ook nog een derde fort bij, de Moerschans. In 1595 was het alweer de beurt aan de Spanjaarden om het gebied te heroveren.
> Bij de aanleg in 1619 van de Langendampolder, kreeg de Liniedijk er ook een zeewerende functie bij.
Graauwse Kreek.
> Deze langgerekte kreek tussen Zandberg en Graauw zorgt voor de afwatering van de Willem-Hendrikspolder richting Westerschelde. Nogal wat watervogels, met name eenden, vinden hier een habitat. Een deel van de kreek is een restant van overstromingen in de 17de eeuw.
De Steenen Beer.
> Deze beer heeft niks te maken met een dier, laat staan met Bruun de beer uit het Reynaertepos. Een beer heeft hier de betekenis van een ondersteunende muur, in dit geval een versterkte waterkeringsmuur. Na de grote onderwaterzetting in 1585 door de Nederlanders om de Spaanse opmars te stoppen, werden vanaf de 17de eeuw de oude polders weer geleidelijk hersteld en afgedamd. De Steenen Beer is een soort sluis, gebouwd in 1784, die kon worden gebruikt om overtollig polderwater af te wateren maar ook omgekeerd, om de polders onder water te zetten met zeewater als verdediging. Door de aanleg van de noordelijke Van Alsteinpolder in 1852 werd de Steenen Beer als sluis echter waardeloos en bedekt met aarde. In 2000 werd de Steenen Beer weer uitgegraven en gerestaureerd.
De Vlaamsche Kreek.
> Deze kreek is een overblijfsel van het oude slikken- en schorrenlandschap dat tot hier en verder zuidelijk reikte. Pas met de aanleg van De Steenen Beer in 1784 werd de Vlaamse Kreek afgesloten van de Westerschelde. Vandaag is de kreek eigendom van Staatsbosbeheer (de Nederlandse tegenhanger van Natuur & Bos). Eind jaren '90 en in 2000 vonden grote beheerswerken plaats, zoals baggerwerken om verlanding tegen te gaan, verhoging van de waterkwaliteit en zo ook van de diversiteit in vissoorten door verbinding met een waterpompinstallatie. Het natuurgebied, waar ook enkele orchideeënsoorten groeien, is enkel te bezoeken met een gids, omwille van de broed- en overwinteringsplaatsen voor vele vogelsoorten.
Nieuw-Namen.
> Dit dorp is gebouwd op een zeer oude zandbank en herinnert aan het verzwolgen dorp Namen, hoewel dat niet op deze plaats was gelegen. Vlakbij moet ooit Hulsterloo gelegen hebben, een plaatsnaam die is vermeld in het Reynaertverhaal. Reynaert maakte Koning Nobel wijs dat hij daar in de streek, meerbepaald bij de 'Kriekeputte' de (gestolen) schat van Koning Ermenrik had verborgen. Hulsterloo was in de middeleeuwen bekend voor zijn norbertijnse priorij en zijn miraculeus Mariabeeld dat pelgrims en boetegangers aantrok. Rond 1580 werd de abdij verwoest tijdens de godsdienstoorlogen en liep de plaats leeg. De latere nederzetting heette aanvankelijk De Kauter maar de lokale pastoor nam het initiatief om de naam in 1858 te veranderen tot Nieuw-Namen om de herinnering aan dat verdwenen dorpje in ere te houden. De oude kerktoren van Namen was het enige gebouw dat nog lange tijd uit de zee stak, ze diende als baken voor schippers. De oude kerkklok hangt in de huidige kerk van het dorpje Graauw.
Meerdonk.
>Dit oude dorpje bleef lang een bescheiden gehucht waar men leefde van landbouw, turfsteken en zoutwinning. Pas in 1845 werd Meerdonk een aparte gemeente. Het inwonersaantal bedraagt inmiddels bijna 2000 en vandaag behoort Meerdonk tot Sint-Gillis-Waas.
Omer Gielliet.
> De bijna 90 jaar oude pastoor-beeldhouwer van Breskens is haast zelf een (levend) monument. Hij verwoordt zijn religieuze expressie niet alleen in zijn aparte levensfilosofie - waarin hij als 'godsdienstig herder' midden zijn kudde wil staan met een open visie naar de wereld - maar ook in zijn houtsculpturen.
Free the foxes.
> Jaarlijks organiseert de provincie Oost-Vlaanderen, in samenwerking met Radio 2, een beeldenwedstrijd waarbij gemeentebesturen zich kandidaat kunnen stellen om een modern kunstwerk te winnen, 'Een thuis voor een Beeld'. In 2009 was het te winnen beeld 'Free the Foxes' van Caroline Coolen. De gemeente Sint-Gillis-Waas won de wedstrijd op 29 juni 2009 maar moest hard opboksen tegen Herzele en Sinaai.
> Zowat overal waar je in 2009 wandelde te Sint-Gillis-Waas op de streek-GR zag je campagne-affiches en vooral in Meerdonk werden allerlei aktiviteiten op touw gezet, alle inwoners werden opgetrommeld. De populaire Reynaert zat er ongetwijfeld voor iets tussen waarom men het beeld absoluut hier aan de Groenendijk in Meerdonk wou plaatsen.
> De Groenendijk is ook een prachtige locatie. Een ridder kijkt richting koeltorens van Doel, terwijl de poolvossen in de richting van het Waasland blikken. De bronzen beeldengroep staat op een blok beton, in totaal weegt het kunstwerk 8,5 ton. Het werd hier op deze rustige plaats ingehuldigd in september 2009.
Krekengebied Saleghem / Grote Geule.
> De Grote Geule is een beek/rivier met kreken. Die kreken ontstonden door de getijdenwerking toen hier nog geen ontpoldering was. De kreken werden natuurlijk verjongd toen in 1584 de Saefthingedijk werd doorgestoken door de Nederlanders om de Spaanse opmars naar Antwerpen te breken. Enkele tientallen jaren kon de zee en Schelde hier weer aan- en afstromen door getijdenwerking. Een andere geologische restant zijn zogenaamde 'wielen' of 'welen', eveneens ontstaan door uitschuring veroorzaakt door getijdenwerking, met name bij de grote overstromingen in 1584. Het hele watergebied - inclusief geheel of gedeeltelijk natuurlijk verlande zones - wordt ook wel het Saleghem Krekengebied genoemd. Een deel ervan wordt beheerd door Natuurpunt. Sommige 'vossenjagers' lokaliseren 'de Kriekeputte' uit het Reynaertverhaal hier maar er zijn nogal wat plaatsen elders die daarvoor in aanmerking komen. Reynaert zou er onder een berkenboom zijn schat hebben verstopt....
Spoorlijn 54
> We zijn hier op de bedding van de treinverbinding Mechelen - Sint-Niklaas - Hulst - Terneuzen, waarvan vandaag enkel het deel tussen Mechelen en Sint-Niklaas in gebruik is. De spoorlijn van 63 km opende in 1871 en werd tot 1948 uitgebaat door een privé-maatschappij, daarna op het deel Mechelen - Sint-Niklaas door de NMBS. Het spoorverkeer werd ten N van Sint-Niklaas volledig opgeheven in 1952 en de lijn werd officieel gesloten in 1968 (Nederland) en 1975 (België). Nu is de bedding tussen Sint-Niklaas en De Klinge (grens) ingericht als fiets- en wandelpad. Het Nederlandse deel is gedeeltelijk open voor recreatie, behalve in de buurt van Terneuzen waar er nog industrieel spoorverkeer is.
> De meestal religieuze thema's worden bewerkt op oude boomstronken, -stammen en holle bomen. Soms zijn deze houtstronken duizenden jaren oud, afkomstig uit baggerwerken. Zeer veel van zijn werken zijn in Vlaanderen terug te vinden, vooral in kerken. De beelden in Meerdonk werden gemaakt in 1977 en 1982 en hebben als thema ondermeer 'Gods raderwerk der dingen'. Dat er hier in Meerdonk zoveel beelden van Gielliet zijn, heeft zonder twijfel te maken met de vrienschap tussen hem en de pastoor-dichter van Meerdonk, Leo Vercruyssen (overleden in 1999).
> Beter om het over Omer Gilliet te hebben in de derde persoon is om de Zeeuwse kunstenaar zelf aan het woord te horen. Filmpje.
Het Verdronken Land van Saefthinge.
> Op 3,5 km ligt het bezoekerscentrum voor het Verdronken Land van Saefthinge en daarnaast ligt een populair fietserscafé. In de 13de eeuw lieten de paters van abdij Ter Doest het slikken- en schorrengebied daar inpolderen. Er werd aan landbouw gedaan op de vruchtbare percelen en ook turfsteken trok arbeid aan. Er ontwikkelden zich een paar welvarende dorpen: Saefthinge, Sint-Laureins, Casuwele en Namen. Ze spoelden later allemaal weer weg.
> Het gebied bleef echter gevoelig voor overstromingen bij stormvloed en ondermeer in 1530 (Sint-Felixvloed) en 1574 (Allerheiligenvloed) kwamen grote oppervlakten blank te staan. Oorlog zorgde voor meer rampspoed, als Nederlanders de nog overgebleven intacte dijken om strategische redenen doorstaken. Ze poogden hiermee de Spaanse opmars te stoppen en de stad Antwerpen te vrijwaren. In de 17de eeuw werd opnieuw ingepolderd, dat ging door tot begin 20ste eeuw, toen nog de Hedwigepolder werd gecreëerd.
> Het is diezelfde Hedwigepolder die nu moet worden teruggeven aan de Schelde in het kader van de Europese waterverdragen en waarover zoveel discussie is in Nederland. De Hedwigepolder ligt op pakweg 5 km van onze wandelroute, ten NW van de kerncentrale van Doel.
> Slib heeft wat nog is overgebleven van het Verdronken Land van Saefthinge de voorbije eeuwen, tot 2,5 à 3 meter boven de zeespiegel opgehoogd. In de jaren '50 van vorige eeuw waren er een tijd plannen om dan ook maar dit gebied in te polderen. Onder druk van de Antwerpse havenautoriteiten is dat niet gebeurd. Die vreesden voor hogere waterstanden. Groeiend besef voor milieu zorgde in 1974 voor de klassering van Het Verdronken Land van Saefthinge als natuurreservaat. Het bijzondere aan dit gebied zijn de uitgebreide brakwaterschorren, gelegen op de overgang tussen zoet en zout water (de Schelde en de zee). Voor biologen zijn deze mengvormen van zoet- en zoutwaterfauna en -flora een interessant studieobject. Met zo'n 2500 hectaren enkel al aan schorren, is dit trouwens het grootste Westeuropese gebied in zijn soort. Het getijdenverschil loopt op tot maar liefst 5 meter hoogte.
> Het slikken- en schorrengebied van het Land van Saefthinge kan worden bezocht maar enkel onder geleid bezoek, gezien de gevaarlijke getijdenstromingen en de grillige ondergrond. Reserveer vooraf online bij het bezoekerscentrum en neem reservekledij en -schoeisel mee. Voor de excursie zelf zijn botten nodig. De gidsen in het Land van Saefthinge ontdekken soms nog restanten van de middeleeuwse dorpen maar ook sporen van bewoning die duizenden jaren oud zijn, uit een periode waarin het zeespiegelniveau nog niet zo hoog was.
> Streek-GR Reynaertland vertrekt bij de GR-wandelboom (geplaatst in september 2013) in de buurt van het Reynaertmonument. Hier lopen we onder de Gentsepoort en dan dadelijk naar RECHTS de oude aarden wallen op. (Naar links lopen GR 122 en GR 5A.) Je wandelt hoog langs 5 bastions. De hele aarden omwalling is zeer goed intact. Lindebomen, die op deze hete junidag lekker geuren, lijnen het padtraject af op de wallen. Zo hoog heb je ook mooie overzichten op de binnenstad.
> Deze eerste etappe loopt voor een groot deel op Nederlands territorium, hoewel dit stukje Zeeuws-Vlaanderen wel erg aanleunt bij de zuiderburen. Reynaerts zwerftochten lopen door weidse polders, langs kreken en over oude dijken. Startplaatje Hulst is een prettig oud stadje met een prachtig bewaarde omwalling. In de polders op deze vlakke etappe ontdekken we onderweg naar De Klinge meermaals sporen van de sluwe vos.
> Op het Marktplein zie je ook het Reynaertbeeld 'Als de vos de passie preekt', een kunstwerk opgebouwd uit ondermeer zwerfstenen, door de Vlaamse beeldhouwer Chris Ferket (1929 - 2009). De gemeente Hulst kocht het beeld aan in 1999. Ook van zijn hand gemaakt zijn her en der in Vlaanderen nog Reynaertbeelden te zien.
> Hulst telt nog heel wat oude, smaakvolle gebouwen, zoals het 16de eeuwse stadhuis met toren, symbool van de oude stadsrechten die Hulst al sinds 1180 bezit. In de Steenstraat kom je langs meer mooie gevels, waaronder die van het streekmuseum 'De Vier ambachten' en van het Hulstse VVV-kantoor.
> Hulst is bij Vlamingen ook nog steeds populair als koopstadje ook al zorgt de Europese eenheidsmarkt voor minder scherpe prijsverschillen en lokken vandaag de grote koopcentra ook veel shoppers buiten de oude stadswallen.
Reynaertmonument Hulst.
> Dit is één van de oudste en mooiste Reynaertbeelden, opgericht nog voor de eerste Reynaertroute tot stand kwam in 1955. Dit monument werd immers al geplaatst in 1938, in een periode van stijgende interesse voor het Reynaertverhaal en de plaats die Hulst (met Absdale en Hulsterloo) daarin bekleedt. Concrete aanleiding voor de plaatsing van een Reynaerbeeld was een landbouwbeurs van de plaatselijke boerenbond in 1937, waarbij een Reynaert-toneelspel werd opgevoerd. Daaruit groeide het idee om in Hulst vorm te geven aan een blijvende aanwezigheid van de vos Reynaert in het stadsbeeld. Het monument is een realisatie van de Antwerpenaar Anton Damen en werd ingehuldigd in september 1938 in aanwezigheid van ondermeer Stijn Streuvels (een enthousiaste Reynaertfan en -herschrijver).
> Een bas-reliëf in kalksteen stelt het Hof van Koning Nobel voor met in de achtergrond de vooroorlogse torens van Hulst. Uit dat bas-reliëf springt een bronzen Reynaert die in boetepij is gekleed, pelgrimsstaf in de hand. Hij neemt afscheid van het Hof om aan zijn beloofde boetetocht te beginnen, nadat hij koning Nobel stroop om de baard heeft gesmeerd door hem de geheimen van een vermeende schat te hebben toevertrouwd. Prachtig is ook dat je in dit beeld de Reynaert herkent die als een regisseur het hof van koning Nobel en zijn vazallen naar zijn hand zet en hen sluw misleidt en misbruikt maar ook de Reynaert die lacht met de gevestigde orde in de middeleeuwen. Reynaert koestert immers meer wrede plannen en van een vreedzame boetetocht zal niks in huis komen...
> Het monument stond oorspronkelijk op de Houtmarkt in het centrum en werd in 1949 naar de Gentsepoort verplaatst. Het beeld werd in de jaren '50 een paar maal gestolen om lokale politieke protesten te ondersteunen. Na meer dan 70 jaar was het Reynaertmonument in 2011 aan een grondige opknapbeurt toe. De gebeitelde tekst aan de zijkant van het monument wordt zo weer leesbaar en ook het bas-reliëf en het Reynaertbeeld zelf ondergingen in 2011 en 2012 een duurzame opfrissing.
> Net voor de Bagijnenpoort weer afdalen en door de poort het centrum van Hulst verlaten. 200 meter verder rechts. Verderop bij een grote wegwijzer voor het Grenslandpad ga ik het verhoogde pad op, dit is het begin van de historische Liniedijk. We zullen nu verscheidene kilometers over de Liniedijk wandelen. Vandaag vormt de oude verdedigingswal een groen lint en dat zorgt op deze zomerse dag voor een aangename, schaduwrijke omgeving van ondermeer oude esdoorns en eiken.
> Af en toe is er langs de 3 km lange Liniedijk een uitsprong, oude versterkingen. Wie nu al moe is zal de vele rustbanken onderweg appreciëren. Een tijd later kruis ik een brede asfaltweg. Verder rechtdoor, weer de dijk op en een asfaltwegje op bij een eerste huis. Meedraaien met deze weg. Kort daarna splitsen Streek-GR Reynaertland en het oude Grenslandpad. Dit laatste gaat links de Langendamsedijk op terwijl GR Re nog kort rechtdoor loopt over de Theenaertstraat. 50 meter verder, vlak voor een boerderij, rechts over een overgroeid kasseiwegje. Op een T naar links. Het graspad stuit op prikkeldraad. Rechtdoor hier en kort voor een boerderij moet je nog eens de prikkeldraad over sukkelen. Zo bereik ik het gehucht Zandberg, hier was één van de oude Spaanse forten gelegen. We lopen langs de Graauwse Kreek.
> Nog een niet te missen iets vooraleer echt van start te gaan is het bijzondere Reynaertmonument, naast de Gentsepoort opgesteld.
Gentsepoort te Hulst, startpunt van GR RE
Hulst met omwalling (beeld Google Earth)
Hulst, stadswallen
Over de beboste Liniedijk
Graauwse Kreek
Vlaamsche Kreek
Onderweg naar Meerdonk
Kapel
OLV van de Polder
Beeld van Omer Gielliet
Groenendijk
Site voor 'free the foxes' in de campagneperiode.
'Free the foxes' van Caroline Coolen
Ex-spoorlijn 54
Grote Geule
Reynaertbank te Nieuw-Namen
De Steenen Beer
Nabij Zandberg
Hulst, torenspits
Hulst, stadhuis >
< Hulst,
Willibrordusbasiliek
Vlag uit voor het diploma. Een rare gewoonte in Nederland. Als studenten hun middelbaar diploma behalen half juni wordt dat gevierd door de Nederlandse driekleur uit te hangen aan de huisgevel met daaraan het schoolrugzakje dat jarenlang die vervelende boeken en schriften heeft moeten torsen. Allerlei varianten zijn mogelijk, zoals feestvlaggetjes met een resem schriften en schoolboeken aan gebonden, zoals hier te Nieuw-Namen. De traditie lijkt ontstaan te zijn in de jaren '60 maar werd pas echt populair vanaf de jaren '80.
Streek-GR Reynaertland - 80 km