Startpagina > Wandelen > GR57 Ourthe + Sentier du Nord
Smal pad tussen de Ourthe en de rotsen van Renissart
> Hoogtepunt tijdens deze tocht is zonder meer het dorpje Wéris en de hele omgeving rond dit dorp. Wéris staat - een beetje overdreven misschien - bekend als het 'Stonehenge' of het 'Carnac' van België. Her en der zijn megalithische stenen te zien. Daarnaast staat Wéris terecht ook op de lijst van mooiste dorpen van België. Reden genoeg dus om er voldoende tijd voor uit te trekken. GR 57 biedt de mogelijkheid om door middel van een variant traject hier een prettige rondwandeling te maken die zowel door het dorp als langs de interessantste megalithische stenen komt. Voorbij Wéris lopen we door bossen naar Erezée om dan over landbouwplateau langs enkele dorpen en met verre uitzichten weer de Ourthe op te zoeken bij het stadje Hotton.
>Op een stille zondagmorgen om 7 uur, als Barvaux nog slaapt, begin ik aan deze etappe die me tot in Hotton moet brengen. GR57 draait na de spoorweg onmiddellijk links om het spoortraject zo’n 500 meter te volgen richting Hamoir. Daarna draait het rustige asfaltwegje in een bocht weg van de lijn om een kleine beekvallei te volgen. Nog 800 meter verder gaat het pad rechts een stenige bosweg in. Een tijd lang loop je zo langs de omheining van het domein van Hottemme.
> Hier in dit donkere stukje bos staat een gedenksteentje voor een jongen die hier is overleden in 2002. ’t Is toch telkens weer even stilstaan bij de vergankelijkheid en het fragiele van het leven waar we doorheen wandelen alsof het een lange GR is. Het pad klimt lichtjes verder naar een plateau, waar ik langs de padkant nog wat bloemen fotografeer zoals pepermunt en het vijfdelige kaasjeskruid.
> Het begint wat zachtjes te regenen als ik even later de splitsing met een GR57-Variante bereik. Die variante geeft je de mogelijkheid om de hunebedden en menhirs van Wéris en Oppagne te ontdekken. Zie aparte pagina met ook meer uitleg over de megalithische stenen van Wéris.
> Ik volg de hoofdroute verder onder een zwaarbewolkte Ardense hemel. Het pad loopt over asfalt door het gehucht Morville, waar vooral veel hondengeblaf weerklinkt, daarna klimt het stevig door in bos naar het ‘Lit du diable’ (bed van de duivel), een merkwaardige conglomeraatsteen.
> De legende van het 'bed van de duivel' hangt samen met de merkwaardige steen 'Pierre Haina', die we dadelijk langs GR 57 zullen zien. 'Le lit du diable' is zowat 2,6 meter lang. De precieze functie van dit 'Duivelsbed' is onzeker: Een offersteen? Onderdeel van een dolmen? Hij zou in de lengte op 50° zijn georiënteerd, in de lijn van de zonsopgang rond midzomernacht op 21 juni.
> 250 meter verder komen we dus bij de ongeveer 3 meter hoge en 1 meter brede Pierre Haina. De naam zou afkomstig zijn van het Keltisch voor 'Steen der Ouden'. Een legende vertelt dat dit de versteende last voorstelt van een priester die - onder zonden gebukt - werd belast door God. Veel bekender is echter volgende legende: Onder dat verticale rotsblok loopt een diepe schacht naar het middelpunt van de aarde.
Langs hier komt de duivel naar de aarde om er zijn 'duivelse boosaardigheden' te ondernemen. De Pierre Haina vormt als het ware een kurkstop op deze onmetelijk diepe schacht. Als de duivel toch naar boven komt, gebruikt hij het bed dat we daarstraks passeerden om er tussen zijn aardse kwaadaardigheden door wat te rusten. De witte kleur op de Pierre Haina is niet natuurlijk. Traditioneel wordt de puddingsteen wit gekalkt door de inwoners van Wéris bij de lente-equinox. Wit, als teken van zuivering, dat moet de duivel beneden houden. De traditie van witten wordt op equinox nog af en toe onderhouden door de dorpsbewoners.
> Wellicht is deze steenvorm zo uit de plaatselijke rotsen 'geboetseerd' door de omliggende steen er van weg te kappen. In zijn reisgids over het eerste pad van de Ourthe (de voorloper van GR 57) heeft Maurice Cosyn het in de jaren '30 van vorige eeuw niet over een megaliet maar over een bizarre rots die mogelijk 'een verzamelplaats voor jagers' was. Op een oude postkaart uit dezelfde periode staat als titel bij de foto over de Pierre Haina 'natuurlijk gevormde menhir'. In de jaren '70 komen dan de fantastische theorieën van Paul de Saint-Hilaire:
> De Pierre Haina past als megaliet immers ook perfect in het plaatje van een wel bepaalde oplijning. Gezien vanaf de dolmen van Oppagne (langs GR-variante en gelegen op 2,5 km in vogelvlucht) zie je precies op 21 juni de zon opkomen boven de Pierre de Haina. Ook met de dolmen van Wéris is er een duidelijk niet-toevallige verhouding. De steen van Haina staat precies ten oosten van die dolmen, volgens de equinox dus of nachtevening. Je moet je de omgeving rond de megalieten ook wat anders voorstellen in de oudheid. Wellicht stonden ze allen op zichtafstand van elkaar. Denk dus het bos rond het Duivelsbed en de Pierre Haina helemaal weg.
> In het boek 'Raadselachtige Ardennen' uit 1973, ziet schrijver Paul de Saint-Hilaire echter nog veel meer. De megalieten van Wéris en omgeving vormen niet alleen een soort natuurlijke kalender maar zouden te samen ook dezelfde posities hebben als de sterren van de Grote Beer. Hoe dan ook, een feit is dat de megalieten van Wéris zondermeer één van de interessantste raadsels in België vormen.
Stenig pad onderweg naar Morville
Wéris, observatie van de GR 57-wandelaar.
Barchon - Angleur / Angleur - Hamoir / Hamoir - Barvaux / Barvaux - Hotton / Hotton - La Roche-en-Ardenne / La Roche-en-Ardenne - Engreux / Engreux - Gouvy / Gouvy - Troisvierges / Troisvierges - Goebelsmühle / Goebelsmühle - Diekirch
> Kermis in Hotton, en dat is behoorlijk meer dan een draaimolentje. Het hele dorp is bezet door kermisattrakties.
> Na een hele dag genoten te hebben van eenzaamheid en stilte het moment om op te gaan in de anonimiteit en het feestgedruis en zo met een zak smoutebollen het einde te vieren van een etappe vol boeiende afwisseling. Nog 170 uitdagende kilometers voor de boeg tot Diekirch.
> Het variante traject langs de dolmen van Wéris en Oppagne bespreken we op een aparte pagina. Hieronder blijven we de hoofdroute volgen.
> Per trein is deze etappe gelinkt met de stations van Barvaux (op 600 meter van het centrum) en het station van Melreux (2 km ten noorden van Hotton). Ook tijdens deze etappe geen gebrek aan horeca en winkels onderweg: Te Barvaux, Wéris, Erezée en Hotton. Campings te Barvaux, Mélines en Hotton. Attrakties onderweg: De megalieten van Wéris, het dorp Wéris met zijn typische architectuur en museum van de megalieten. De museumtramlijn van Erezée. Het dorp Hotton. Tussen Melines en Hotton is sinds juli 2013 een veranderd traject van 4,5 km: Zie lager in dit verslag.
> GR57 loopt Wéris uit via de weg naar Oppagne en verlaat deze weg al snel voor een bospad links. Over een kort stuk kan dit pad wat overgroeid zijn. Het gaat gestaag omhoog, als het pad bos indraait is het zelfs redelijk steil stijgen. Een hert springt verschrikt weg. Zo wordt weer een hoog punt bereikt, 378 meter. Tot voor enkele jaren was hier een schuilhut maar deze heeft de tijd niet overleefd. Enkel de plaatsnaam 'Refuge du Brocard' herinnert er nog aan. Het is hier ook een kruispunt van paden.
> De variante van GR57 komt hier weer bij het hoofdtraject dat gewoon rechtdoor loopt. Weer dalen om in een open landschap te komen met mooie zichten over de golvende Condroz en Ardennen.
> De asfaltweg vorkt en GR57 loopt links hier om enkele honderden meters verder een graspad links op te lopen. Een stuk bos en dan meer open landschap naar Soy toe. Langs de St Rochuskapel van Soy. Een indrukwekkend dikke conifeer hier en een dreef van es. Onderweg een mooi uitzicht over Soy. GR57 blijft stroken bos combineren met weiden en wijdse la ndschappen op de plateaus. Door een camping-domein (café) te Melines en langs het herinneringsmonument voor John Shields. Verderop langs GR57 zijn op 2 plaatsen meer oorlogs-monumenten ter herinnering aan de Amerikaanse gesneuvelden tijdens WOII. Zie update
> Update aug 2013: Trajectverandering van GR 57 tussen de camping van Melines en Hotton over zowat 4,5 km! Na het oversteken van de beek Isbelle op de camping ga je bij de eerst wegsplitsing (nog steeds op de camping!) links in plaats van rechts. Je stijgt uit de camping en komt op een asfaltweg. Daar ga je nu links (het monument John Shields ligt 150 meter rechts). Bij de eerste wegsplitsing volg je rechtdoor (richting Werpin). 450 meter verder neem je rechts een steenslagweg die je een hele tijd volgt tot hij na bijna 900 meter doodloopt aan een weide. Neem daar rechts een onduidelijk en aflopend graspad langs de afspanning van de weide, tot aan de rand van bos. Daar links over een wegje dat langere tijd tussen bosrand en weide loopt. Dit wegje draait een eind verder zacht naar zuidelijke richting en enkele tientallen meters voor een scherpe bocht naar links met picknickbank, verlaat je dit wegje om rechs een ruw pad te nemen door bos en langs de rand van het kasteeldomein Héblon. Let goed op de GR-tekens hier, er zijn een paar padsplitsingen. Je vervoegt kort voor Hotton weer het onveranderde GR-traject in de buurt van de rotsen van Renissart.
Kerkplein Erezée
Heerlijke vergezichten vanop de hoogten rond het gehucht Oster
> Na het Duivelsbed klimmen we dus nog stevig door over een dicht begroeid pad dat al snel een hoog punt bereikt (375 m) aan een andere merkwaardige rots, de Pierre Haina. (Zie hierboven). Achter de Pierre de Haina is een geschikte wildkampeerplek maar in feite is het uitdrukkelijk verboden om in de wijde omgeving van Wéris vrij te kamperen.
GR57 van Wéris naar Eveux
Pierre Haina
Een aardige verrassing bij de Pierre de Haina:
De zeldzame kleine ijsvogelvlinder
Het Duivelsbed
Verticale rorswand nabij Hotton
> Aan een schuilhut draait het pad links en daalt naar de vallei van de Ourthe toe. Eens aan de oever loop je tussen water en indrukwekkende verticale rotswanden door. Veel kans dat je hier rotsklimmers aan het werk kan zien. Via de watermolen Moulin Faber kom je zo Hotton binnen. Deze watermolen uit 1729 is te bezoeken, hoewel de openingsuren wat onregelmatig zijn. Zowel het gebouw als het raderwerk van de graanmolen zijn in zeer goede staat.
> GR57 duikt nu voor langere tijd het bos in. Het is wandelen over een biezonder prettig pad dat redelijk vlak loopt. Aanvankelijk is het autolawaai niet ver af, want het pad loopt parallel met de drukke N807. Onderweg zijn er een paar archeologische bezienswaardigheden. Niks echt biezonder, voor details zie de topografische gids over GR57. Zie update
Wéris, waterpomp
> Het pad maakt een brede bocht en daalt geleidelijk verder naar het gehucht Eveux, gelegen in de vallei van de Aisne. Een paar mooie Ardense woningen hier, een oude watermolen en er is een picknickterrein. Even weer krachtig omhoog om uit de vallei van de Aisne te komen. Ter hoogte van het gehucht Oster nivelleert het pad weer uit. Ook hier weer aangename uitzichten over een groen landschap waarover een zalige stilte heerst. GR 57 loopt langs een domein waar damherten worden gekweekt om dan na een strookje bos af te dalen naar Erezée in de Aisnevallei.
> Erezée lijkt qua praktische voorzieningen alles in dubbel te hebben: 2 café’s, 2 kruideniers en zelfs 2 frituren. In de buurt kan je ook de oude tramlijn door de Aisnevallei nemen voor een toeristisch ritje. Deze tramlijn is wel niet bruikbaar om delen van het GR57-pad te combineren. GR57 passeert een bron, de kiosk en de kerk van Erezée langs rechts en steekt wat lager de drukke N807 over.
> Het pad daalt verder door bos en in een kleine zijvallei van de Aisne om dan een stuk boven die Aisne te lopen. Afdalen om de rivier en de N876 over te steken ter hoogte van een oude watermolen en dan omhoog over een door netels en bramen wat overgroeid pad naar de N841. Hier links en een stijgend bospad op. GR 57 passeert opnieuw een kruis en enkele oorlogsgraven van Belgische weerstanders in WOII.
> Weer de N807 over om verder te klimmen door bos om zo snel het gehucht Fisenne te bereiken aan een kapel voor OLV van Lourdes.
Soy
> GR57 daalt nu naar Wéris over een steenslagweg. Wéris is werkelijk een schitterend dorpje, terecht bekroond met de titel van 'één van de mooiste dorpen van Wallonië'. GR57 passeert langs een mooie dorpspomp en langs een oude bakkersoven, de oude kerk, hoeven en dorpswoningen in lokale natuursteen. Voor de huizen staan hier en daar nogal wat dikke auto's met Nederlandse nummerplaten. Een beetje het nare gevolg van die titel van 'mooi dorp'. De huizenprijzen schieten hierdoor omhoog waardoor kapitaalkrachtige buitenstaanders met weinig lokale betrokkenheid ze opkopen. Wéris is niet het enige dorp dat hierdoor wat dreigt te veranderen in een wat kunstmatig museumdorp.
> Het is op deze zondag blijkbaar brocante in Wéris. De handelaars zijn nog druk bezig hun kraam op te trekken. De bakker/kruidenier is al open. Even een paar zondagse croissants gekocht. Er zijn dank zij het toerisme ook een paar cafés en overnachtingsmogelijkheden in Wéris.
> Jean d'Ardenne, die de eerste echte Ardennengidsen schreef, merkte in 1895 al op dat Wéris als dorp "absolument original" was. Bij elk met leischalie bedekt huis leek toen een notelaar te horen, naast de vele andere fruitbomen in het dorp. Het is niet duidelijk of Wéris met zijn Keltische geschiedenis ook na die periode constant werd bewoond. De eerste echte geschreven bewijzen over latere bewoning dateren uit een charter van 814. De kern van de mooie 11de eeuwse Sint-Walburgakerk is in een brute Romaanse stijl gebouwd. Daarbij is uiteraard vooral de regionale kalkbreuksteen gebruikt. De middeleeuwen verlopen zoals in veel Ardense dorpen, met af en toe de nodige tegenspoed in de vorm van plunderingen door vreemde legers en ziekten als de pest. Toerisme ontwikkelde zich voor het eerst op beperkte schaal in de jaren '20 en '30 van vorige eeuw, met name om de dolmen te zien ten noorden van het dorp. Er was toen zelfs een 'Hotel des Dolmens'. Ook vandaag zijn die dolmen zeker het belangrijkste attraktiepunt van Wéris. Nergens anders in België vind je zo'n geconcentreerde verzameling van megalieten dan in het land van Wéris. Het kleine megalietenmuseum in het centrum vormt dan ook een interessante kennismaking. Verder is Wéris mooi gerestaureerd, met respect voor de harmonie van de vele 18de en 19de eeuwse gebouwen in kalksteen.
Hotton
Eveux
Algemeen voorkomende wilde bloemen onderweg naar Hotton
Vijfdelige kaasjeskruid Stinkende gouwe Rode klaver Nachtkoekoeksbloem
Boerenwormkruid Wilde bertram Zwarte toorts Gevlekte aronskelk
Wéris
GR 57 Ourthe / Sentier du Nord

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Barchon - Diekirch (279 km)